Rangiroa, Tikehao, Huahine (Blog 111)

Zondag 1 Maart to 8 Maart

De afgelopen week heb ik mijn kladblog niet dagelijks bijgehouden. Het was zo druk dat ik er gewoon geen puf meer voor had aan het einde van de dag. Allemaal reparaties die veel stress veroorzaakten maar die uiteindelijk groten deels opgelost zijn. Het had veel slechter kunnen aflopen. Een korte samenvatting 

Op zondagmiddag (1/03/26) om 1400 komt Dado aan op t vliegveld van Rangiroa. Ons nieuwe bemanningslid. Een 36-jarige Amerikaan van Egyptische achtergrond. Een succesvolle freelancer in Colouring van films en reclames. Snel zal blijken dat hij een enthousiaste kok is met veel plezier in het koken. Ik haal hem met de dinghy op bij het vliegveld. Net natuurlijk als er wat squalls overtrekken. Gelukkig heb ik een aantal grote vuilniszakken meegenomen om zijn bagage te beschermen tegen de regen. Jammer dat hij in dit was sombere weer moet kennismaken. Het is altijd een stuk minder comfortabel als het veel regent. Net voor ik Dado op wil halen krijg ik een verontrustend telefoontje van Kurt. Sharon, de Amerikaanse Amel 54 solo zeilster heeft een ernstige infectie opgelopen aan haar enkel. De infectie is aan het verdiepen. Er zijn onmiddellijk meer antibiotica nodig anders wordt haar voet bedreigt met afsterven. Als er geen antibiotica komen moet ze met een vlucht naar Tahiti. Met alle gevolgen van dien. Ze zou haar boot alleen ten anker moeten laten. Iemand zou moeten gaan boot zitten etc. etc. In Tikehao blijken ze bij de kleine hulppost niet genoeg antibiotica te hebben. Het is geen standaard antibiotica want Sharon is allergisch voor penicilline. De vraag is of ik antibiotica kan kopen bij de apotheek in Rangiroa. Ik was er een dag geleden nog langsgekomen. Het is echter zondag en de apotheek is pas maandag weer open. Via de noodpost in Rangiroa probeer ik of ze een noodprocedure hebben voor dit soort gevallen. De arts is onverbiddelijk en Frans! Maandag ben ik de eerste. Uiteindelijk krijg ik aan het einde van de middag het bericht dat er toch een arts in Tikehao gevonden is die de juiste antibiotica heeft die hij via injectie kan toedienen. De antibiotica die Sharon nog had hield ze ook niet binnen waardoor intraveneus toedienen de enige manier was om haar antibiotica te kunnen geven. Heel veel geluk. Nu hoeven wij ook niet een extra dag in Rangiroa te blijven om te wachten tot de apotheek open is. Als Dado een beetje gesetteld is gaan we in de avond met de dinghy aan wal om wat te eten. Onderweg vinden we een familie die bananenbomen in de tuin hebben. We kopen een hele tros. Giga zwaar

Dado en ik moeten hem samen naar de dinghy sjouwen. We gaan eten bij ons favoriete eenvoudige restaurantje met Junior van 12 jaar als goed Engelssprekende ober.

We hebben besloten om zo snel mogelijk naar Tikehao te varen. Er is deze maandag 2 maart ook nog wat wind. Dinsdag is windstilte voorspeld. Door het probleem met de swivel kunnen we alleen op het grootzeil en bezaan varen. De atol Tikehao is 60 mijl verder naar het Westen. Daar zijn Carisma en Intotheblue. Met elkaar kunnen we met meer zekerheid de reparatie van de swivel uitvoeren. Het is voor hen te omslachtig om tegen de wind in naar Rangiroa te komen. Het zou zeker alleen maar motoren zijn. Bovendien wordt in de komende week het weer onstuimig en liggen we in de noordoosthoek van Tikehao beter beschermd. We halen om 0400 in de ochtend het anker op. Zo kunnen we met zekerheid voor donker tussen de bommies door manoeuvreren naar de ankerplaats in Tikehao. De passage van de noord pass van Rangiroa om 0600 gaan goed met 5 knopen stroom mee. We hijsen het grootzeil en de bezaan. Er staat echter helaas erg weinig wind. De ballooner durf ik niet te hijsen. Het weer is te onstuimig en als een van de squalls die in de verte zichtbaar over ons heen rekt kan de ballooner niet snel genoeg ingerold worden. Ik speel het veilig. De ballooner moet nog een paar jaar mee. Dan maar de motor bij. De positieve kant is dat we gelijk de accu’s opladen. Uiteindelijk een goede beslissing want nog geen uur later trekt er een squall over met 26 kn wind. De reis gaat prima al is het vervelend dat de motor de hele tijd bijstaat.

Om 1230 varen we de pass van Tikehao binnen.

De pass is super rustig. Een beetje stroom mee. Ideaal. Nu nog 12 mijl dwars door de atol naar de noordoost ankerplaats. Het is verassend diep in deze atol en het aantal bommies lijkt erg mee te vallen. Halverwege de atol komen er aan de horizon echter zware zwarte onweersbuien aanzetten. 

Ik besluit vaart te minderen en te wachten tot de squalls overgetrokken zijn. Onder deze omstandigheden kunnen we niets zien op de ankerplaats vlak bij de motu waar zeker veel bommies liggen. We hebben helder weer nodig om onze veilige ankerplaats te bepalen. In het midden van de diepe atol zijn we wel veilig en kunnen we de sterke wind en slagregen eenvoudig doorstaan. Het duurt een uur voor alles rustiger wordt en opklaart. Ik zet zelfs de motor 15 minuten uit en we verlijeren wat in de zware stortbuien. Hier in de midden van de atol is het echter verrassend diep (34 m) en ruimte genoeg. Uiteindelijk kunnen we het laatste uur naar de ankerplaats weer in helder weer doormaken. Er liggen enkele andere cruisers.

We laten het anker vallen op 8 m. Als we met snorkelen hebben gecontroleerd of het anker goed in het zand ligt hangen we de ketting drijvers op de juiste hoogte aan de ketting. Zo kan hij niet achter de bommies blijven steken die er verspreid liggen. Deze avond eten we tonijn sashimi met rijst en salade. Een eerste feestmaal voor Dado. Hij heeft gelukkig extra wasabi en sojasaus meegenomen.

Intotheblue, Carisma en Solar Punk liggen nog mij de Manta ankerplaats. Zij komen morgen ook hier heen. De volgende dag gaan Dado en ik eerst de lipseals van de Yamaha 15 pk staart vervangen. Deze heeft hij uit Amerika meegenomen. Als we de boel uit elkaar hebben blijkt de behuizing van deze lipseals te zijn gescheurd. Een zware tegenvaller.

De motor is van levensbelang voor ons. De scheur zit precies op het niveau van de pakking dus misschien kunnen we het voorlopig met wat vloeibare pakking en de nieuwe lipseals oplossen. Zodanig dat er geen water meer in de gearbox van de staart komt. Ondertussen vraag ik Bjarne in Denemarken of hij een nieuwe behuizing kan kopen bij een plaatselijke Yamaha dealer. We laten de vloeibare pakking een nachtje drogen voor we de boel weer in elkaar zetten. Ondertussen zien we de Amel Armada onder leiding van Carisma aan de horizon verschijnen

Zo fijn om ze weer te zien. Ik heb er erg naar uit gekeken. We leggen onze dinghy in het water en zetten tijdelijk de kleine 2.5 pk erop. Elke is met de patiënt Sharon meegevaren. Kurt vaart hun boot alleen. We varen ze tegemoet om te kijken of ze hulp nodig hebben bij het ankeren. Alles gaat goed.

In de ochtend ga ik bij Kurt langs om de laatste onderdelen voor de compressor op te halen. De soft starter en de glijplank. Die installeren we in de middag. Als we hem proberen wil hij echter nog niet opstarten. De aanloopstroom voor de Victron Quattro 2 omvormer is te groot. Hier hebben we specialist John voor nodig. Ik heb geen bal verstand van deze elektronica. Aan het einde van de middag heeft John tijd. We sluiten samen de computer aan op de omvormer. We proberen allerlei andere instellingen maar op een of andere manier heeft dat niet het goede resultaat. Net als bij Kurt en John besluiten we de duikcompressor dan maar direct op de generator aan te sluiten. Als we de elektra draden hebben omgegooid werkt de compressor direct. Top Weer een uitdaging succesvol afgerond. Helaas kan ik nu alleen niet het hele vermogen zien op het touchscreen wat de generator trekt. Ik zie alleen wat de inverter levert. Voor de duikcompressor moet ik daar 2200 W bij optellen om te weten wat de generator levert. Zo zie je maar weer. Zonder mede cruisers ben je nergens in deze afgelegen gebieden. Iedereen heeft wel een specialisme. Zo fijn. Dank Kurt en John!!!

In de avond terwijl Dado en Veronique koken sluit ik de boel definitief aan. Weer een klus geklaard.

Op woensdag 4 Maart gaan we bij de community op de Motu kijken. De Garden of Eden. Het is opgezet door een Taiwanese goeroe Elijah Hong.

Een religieuze community maar helemaal zelfvoorzienend. Ze hebben een prachtige moestuin met verse sla, eieren varkens en nog veel meer. In de middag overleg ik met John en Kurt over de reparatie aan de swivel. Als het weer goed is doen we het morgen.

Donderdag 5 Maart. De grote dag, de inspectie en reparatie van de swivel

We gaan de grote klus doen waar ik al dagen tegenop kijk. De swivel moet van het voorstag voor inspectie en hopelijk reparatie. Ik bereid alles voor. Alle borgen van de spanschroeven van de achterstag en de achterstagen van de bezaan halen. De spanning moet van de achterstagen om het voorstag los en weer vast te kunnen maken. Om 1000 komen Kurt en John helpen.

Ik ga de mast in om het furler profiel aan de tijdelijke (val) voorstag vast te zetten op verschillende hoogtes. Zo buigt het profiel niet door als de voorstag los is. Zou ik dat niet doen dan buigt het profiel veel te ver door en krijgen we het voorstag nooit meer vast. Als dat klaar is het voorstag losmaken zodat de furler motor en de swivel eraf kan. Alles gaat volgens planning. Ik heb er nachten van wakker gelegen. Nadat ik de swivel open gemaakt hebt lijkt het mee te vallen.

De lager balletjes zijn wat versleten. Ik maak alles schoon en zet er 2x26 nieuwe balletjes in. Een zucht van verlichting dat er niet meer schade is. Anders had ik misschien een nieuwe moeten bestellen bij Amel in Frankrijk. Met alle gevolgen van dien. In de middag zetten we alles weer in elkaar met John en Dado.

Aan het einde van de dag is deze zeer belangrijke klus gedaan. Een pak van mijn hart. Nu kunnen we gerust verder zeilen.

Vrijdag 6 Maart gaan we in de ochtend terug naar de community. We hebben eieren besteld die we ophalen en nog wat andere groentes. Top. In de middag gaat Dado met Veronique een proefduikje maken onder de boot en op de bommie die er ligt. Gewoon een beetje oefenen want echt veel is er niet te zien en weinig zicht. Ik bereid de duikcompressor voor. Als ze boven komen maken Dado en ik met de overgebleven lucht het onderwaterschip schoon. Beide tanks zijn maar halfleeg. Het vullen duurt daarom niet echt lang. Vijftien minuten elk. Dat is best snel voor een jacht compressortje. De generator moet er wel hard voor werken want hij blaast wat zwart roet. Tegelijk met het vullen van de flessen is de lader de accu’s aan het vullen. Het gebruik van de compressor zal wel weer extra onderhoud aan de generator veroorzaken.

Zaterdag 7 Maart Nieuw stoomlicht en controle van de swivel hoogte

Vandaag zet ik het door Dado meegebrachte nieuwe stoomlicht op de mast. Gelijk even kijken of de swivel nu op de goede hoogte zit. Dado hijst me elektrisch omhoog. De paalsteek in de val van de genua maak ik iets korter. Voor het stoom licht maak ik eerst een mal van de beugel op de mast. Zo kan ik de gaatjes misschien gebruiken die daar al in zitten. Beneden bereid ik alles weer voor. De tweede keer omhoog neem ik alle benodigde gereedschap mee. Popnagels, boor, tang, elektra draad, verbindingen en stoomlicht. De bedrading heb ik ook voorbereid. De lamp zit er om 1400 op. Net op tijd want we hebben om 1500 een sundowner op het strand. Ik had geloofd om Nasi Goreng te maken als bedankje voor alle hulp van Kurt en John. Deze morgen hebben we nog snel wat buk choy, uien en lente-uitjes gekocht bij de community. Ik werk me in het zweet maar 0m 1500 is er een hele grote pan met Nasi en de satésaus klaar. We laden alles in de dinghy en varen naar het strand. Het wordt een gezellige namiddag met de bemanningen van acht zeilboten.

De Nasi Goreng wordt door iedereen zeer gewaardeerd. De grote snelkookpan is binnen een half uur leeg. Net voor donker neemt iedereen zijn dinghy weer terug naar boord. Een heerlijk samen zijn. En s’ avonds de eerste Formule 1 race van het nieuwe seizoen. Max crashed helaas in de kwalificatie en moet op de 20ste plaats beginnen. Uiteindelijk weet hij toch zesde te worden. Niet slecht. George Russel wint de Grand Prix van Melbourne.

Zondag 8 Maart, 2026. Kapster Elke

Vandaag eens rustig aan doen. Eindelijk heb ik zin en tijd om de blog notities bij te werken. De afgelopen week was gewoon te druk. Veel reparatie en installaties gedaan. En natuurlijk Dado introduceren met alle dagelijkse bezigheden op de boot. Dat vergt ook veel energie. In de loop van de ochtend komt Elke langs om eindelijk mijn haar weer eens te knippen. Heel fijn. Veel te warm al dat haar als ik ga slapen. Ik zweet als een gek. Lekker kort is beter

In de middag gaan we met Dado, Veronique en Elke snorkelen langs het strand. Het is niet de beste plek maar we zien toch twee octopussen, twee grote roggen en veel kleine vis. Duiken bij de pass is helaas nog steeds niet mogelijk omdat de wind vrij sterk is en uit de verkeerde richting komt. Daardoor is het zeer oncomfortabel op de ankerplaats bij de pass. Over twee dagen wordt het hopelijk rustiger en kunnen we nog een duik maken voor we naar Huahine zeilen. In de avond maakt Dado poke bowl.

Maandag 9 Maart, 2026

In de ochtend gaan we naar de community om onze bestelde eieren en nog wat sla te kopen. Het is een hele vredelievende gemeenschap. Prachtig om te zien. Het weer bespreek ik met John en Dado en we plannen om morgen naar de pass te gaan om nog een aantal duiken te maken. Dan gaan we Woensdag naar Huahine. Aan t einde van de morgen gaat Dado wat snorkelen, Veronique leest wat. Ik ga even langs bij Ingo en Karin, een Duits stel. Ook zij komen misschien naar de pass. Als middageten maak ik pannenkoeken met banaan en spek. Lekker weer. In de middag gaan we met z’n drieën een wandeling maken op de motu. Er zitten veel stroom gaten waar we door heen moeten waden.

We plukken een aantal kokosnoten. Heerlijk. S ’Avonds maakt Veronique pompoensoep. We gaan vroeg slapen want morgen gaan we om 0600 anker op. Helaas is het afscheid van Kurt en Elke niet gegaan zoals ik gehoopt had. De hele dag heb ik geprobeerd afspraken te maken om in de avond met elkaar samen te zijn. Ik ben erg teleurgesteld. Helemaal geen reactie op mijn berichten terwijl ze wel John en Shannon uitgenodigd hebben. Met zovele op een boot kan n iet. Dat begrijp ik maar even een kort berichtje had ik toch wel verwacht. We zijn ook naar Tikehao gekomen om samen te zijn. Niet alleen voor reparaties en onderdelen. In voel me een beetje terzijde gezet. Het is gewoon teleurstellend. Ik keek er zo naar uit om weer samen te zijn met Carisma en Intotheblue. Door alle omstandigheden liep het heel anders dan verwacht.

Dinsdag 10 Maart, 2026 Naar Tikehao pass

Om 0600 willen we vertrekken maar er komt een dikke onweersbui aan in de verte. We wachten maar even. Om 0700 lijkt het te passeren en gaan we anker op. Naar de Pass van Tikehao. Twee en een half uur door de atol naar de andere kant. Het gaat lekker voor de wind op de genua. Er zijn verbazingwekkend weinig bommies op de route. Alleen aan het einde een paar maar die zijn goed zichtbaar. Om 1000 komen we ten anker. Het is niet de meest ideale ankerplaats met de Oostenwind maar wel vlak bij de pass. Om 1100 gaan we met z’n drieën naar de duikboeien buiten de atol. Er liggen al twee duikboten uit het dorp. Dado neemt Veronique mee op een duik langs de zuidkant. Ik blijf in de dinghy als Surface man. Na 50 minuten zijn ze terug. Ze hebben een mooie duik gehad. Terug aan boord nemen we een lunch met knakworstjes en daarna vul ik de flessen. Met mijn eigen duikcompressor. Yeah . Gaat prima. Terwijl ik aan het vullen ben komt Carisma ook op de ankerplaats. Hij heeft helaas nieuwe problemen met zijn ankerwinch. Gelukkig zijn er twee meerboeien. Ik help Shannon al snorkelend met het vastmaken op de boei. John wil graag meeduiken in de middag maar moet helaas eerst naar zijn ankerwinch kijken. Uiteindelijk kunnen ze niet mee. Dado en ik duiken op de noordzijde van het rif aan de buitenkant. Eerst naar de drop aan de buitenkant van de atol. Veel scholen vis, een aantal witpunt haaien en Napoleon vissen. Op de terugweg naar de dinghy ervaren we meer stroom dan verwacht. Met net genoeg lucht komen we boven op 20 m van de dinghy. Een leuke duik maar ik had er meer van verwacht na alle video’s van de duiken die Elke eerder gemaakt had. Terug aan boord halen we de buitenboordmotor en dinghy aan dek. Morgenvroeg gaan we naar Huahine. Ik ga nog even langs bij John om te kijken of ik kan helpen met de ankerwinch. Niet echt. Hij zal een nieuwe koolborstel set moeten zien te vinden.

Woensdag 11 Maart 2026. Op naar Huahine, Society Islands

Om 0515 op. Alle duikspullen opruimen. De hele nacht heeft het geregend dus alles is helaas nog nat. Heel vervelend. Voorlopig maar in een paar winkeltassen en dan later drogen. Om 0600 gaan we anker op. Ook John en Shannon. Zij moeten helaas echter eerst naar Tahiti om te kijken of ze daar de onderdelen voor de ankerwinch kunnen krijgen. Jammer maar ze zullen zeker niet te ver achter ons zitten want zij moeten voor eind April Frans Polynesië verlaten i.v.m. met de jaar visum dat verloopt. Het is een voor de winds rak dus hijsen we al snel de ballooner erbij.

Er staat in het begin 13 kn wind. Helaas met een kruisdeining dus we slingeren aardig. Het is Dado’s eerste oversteek op een zeilboot. Een beetje zeeziek, katterig. Niet overgeven maar katterig. Hij wordt er extreem stil van. Erg moeilijk in te schatten wat hij van het zeilen vindt. Hij is snelle motorboten gewend met duiken. Nu varen we met 5 to 6 kn al rollend over de oceaan. We gaan het zien. Het is in ieder geval een rustige reis voorlopig. Totaal is het zo’n 200 mijl. De weersvoorspellingen zijn afnemende wind dus erg moeilijk in te schatten. We hopen ergens morgenmiddag aan te komen. Veronique slaapt uit en neemt de komende nacht weer de nachtwacht. Zo kan Dado rustig inslingeren.

Donderdag 12 maart, 2026 Wrijvingen

Dado is erg stil, de man is erg terughoudend. Geen pijl op te trekken. Als ik hem dat laat weten zegt hij nog niks. Zeer frustrerend, ongrijpbaar en onoplosbaar. Om 2000 is hij naar bed gegaan. Ik heb de wacht genomen tot middernacht. Veronique is een nacht mens en neemt graag de nachtwacht. Ze komt om middernacht op. Gisterenavond heb ik macaroni gemaakt. Smaakte prima. Ik geef Veronique de gebruikelijke wacht instructies. Wind hoek van tussen de 110 en 120 aanhouden. Uit voorzorg heb ik de ballooner naar beneden gehaald en varen we nu ruime wind. Een eenvoudigere setup waarbij niet veel fout kan gaan. Ik word om 0400 wakker gemaakt. Veronique is niet zeker of ze het goed doet. Ze stuurt 95 windhoek omdat de zeilen klapperen. Oh oh, een leer proces …. 110 -120 …. Als er weinig wind staat en veel deining klapperen de zeilen altijd. Het is niet anders, we verliezen aardig wat opgebouwde hoogte. Ik probeer weer te slapen. Als ik wakker word zit Dado boven. Veronique is gaan slapen. Dat was niet de afspraak …. Lastig. Ik had Dado nog geen wacht aanwijzingen gegeven …. Pfff dit loopt stroef. We zetten de ballooner weer en gaan iets meer voor de wind varen om ons zeilplan op basis van de weersvoorspellingen te vervolgen.

De communicatie met Dado loopt erg stroef. Hij is pas 11 dagen aan boord en heeft al allerlei betere manieren om de routine klussen te doen. Dit gaat niet werken met mij ben ik bang. Ik heb er genoeg van dat mensen die net aan boord zijn en totaal geen ervaring hebben met zeilen mij gaan vertellen hoe ik het beter moet doen. Volg gewoon eerst eens een maandje de routines die we al jaren gebruiken met alles. Er ontstaan gisteren en vandaag daardoor al snel meningsverschillen verschillen. Erg jammer want Dado zou voor een lange periode meegaan. In de loop van de middag komt het tot een uitbarsting en begint hij hard te schreeuwen tegen me. En dat al na 12 dagen. Dit gaat hem niet worden. Als je nou een maand of twee aan boord ben dan heb je credit opgebouwd misschien maar niet na 12 dagen. We kunnen beter afscheid nemen. Daar zijn we het snel over eens. Jammer maar onze karakters gaan gewoon te veel botsen. Nu is er een goede gelegenheid in Huahine om afscheid te nemen. Gezamenlijk komen we overeen dat hij volgende week samen met Veronique van boord gaat. Nog een weekje samen Huahine verkennen. Kijken hoe het zich ontwikkelt. In de loop van de middag hijsen we sinds een lange tijd ook weer eesn de mizzen balooner. Het is een prachtig gezicht. Als de wind zoals verwacht draait halen we de grote ballooner weg en varen halve wind met de genua, grootzeil, mizzen balooner en de bezaan.

Om 1600 eten we samen een Hollandse pot door Veronique gemaakt. Sperzie boontjes met aardappelpuree en worstjes. Prima. We zijn door al onze verse groentes heen na een maand in de Tuamotus. De vriezers zijn zo goed als leeg. De deurkoelkast en vriezer kan ik nu mooi ontdooien. Morgen de andere vriezer. Om 1700 valt de wind helemaal weg maar het eiland Hauhine hebben we al twee uur in zicht.

De laatste 12 mijl varen we op de motor. Net voor zonsondergang komen we in de baai bij Fare ten anker op 5 m waterdiepte. Netjes en volgens het zeilplan. Al hoewel ik gehoopt had dat we wat meer wind hadden gehad en rond 1500 i.p.v. 1830 zouden aankomen, zonder 1.5 uur motoren. We zijn er. Eerst eens even bijslapen. Ik heb zelf 4 uur geslapen in de laatste 36 uur.

Vrijdag 13 Maart, 2026 Fare verkennen, afscheid Dado

Deze morgen tijdens de koffie laat Dado weten dat hij liever morgen van boord gaat. Ook prima. Het is voor mij ook even wat rustiger dan. We hijsen de Yamaha aan dek om even te kijken of het vervangen van de seals en de vloeibare pakking op de gebroken bearing housing heeft gewerkt. Ik tap de olie af. Weer emulsie. Shit. Het werkt dus niet. Via Bjarne heb ik gisteren een nieuwe bearing housing besteld en nog wat onderdelen die daarbij horen. Hopen dat ik het zelf kan maken met die onderdelen. Het is wel een trial en error zo. De dinghy met goede buitenboordmotor is zo belangrijk voor ons. We laten de dinghy te water en hangen de motor eraan. Met weer verse olie erin. Dado pakt zijn tassen alvast in. Na het yoghurt ontbijt varen we naar het dorp Fare. Een klein dorpje maar wel levendig. En een hele goede supermarkt. De beste prijzen van heel Frans-Polynesië. Hier gaan we over een paar weken groot inslaan.

We wandelen eerst wat door het dorp. Kopen een heerlijke verse kokosnoot met giga veel melk erin voor €1,5. Dado en Veronique kijken bij de ferry voor een ticket naar Tahiti. Daarna wandelen Veronique en ik verder door het dorp. Dado heeft andere plannen. Als we elkaar om 12 uur weer ontmoeten voor de lunch laat hij weten dat hij een accommodatie heeft gevonden en daar vanavond al heen wil. Ook prima. We eten gegrilde kip met patatjes bij een kraampje. Daarna gaan Veronique en ik boodschappen doen voor de komende week bij de Super U. Terug bij de dinghy varen we langs het tankstation en toppen de jerrycan en de dinghy tank op. Aan boord maakt Dado zijn spullen klaar. We vereffen we de laatste kosten. Daarbij ontstaat weer onredelijke discussies over. Ik word er zwaar geïrriteerd over. Er was al zoveel aan boord waar ze zonder het zich te realiseren gebruik van maken. En dan moeilijk doen over een paar tientjes meer om nog wat voorraad aan boord over te laten. De boodschappen zijn nu eenmaal extreem duur in Frans-Polynesië. Daar kan ik niks aan veranderen. En daar ga ik zeker niet alleen voor opdraaien. Ik breng Dado naar de wal en Veronique gaat nog even met hem mee. Het afscheid is kort en kil. Een grote teleurstelling. Ik kan het begrijpen. Maarja als we na 12 dagen al iedere keer woordenwisselingen hebben dan gaat het hem gewoon niet worden. Dat zien we beide ook wel in. Jammer maar beter. Aan boord start ik de generator en de watermaker. Het werk gaat gewoon door. Als de watertank vol is start ik de duikcompressor om de gebruikte twee flessen te vullen. Allemaal weer werk waar de bemanning overheen kijkt. Tijd voor een Gin-tonic tijdens een prachtige zonsondergang bij een prachtig eiland. In de avond eten Veronique en ik een broodmaaltijd met vers stokbrood en Camembert. Lekker. Het is hier trouwens prachtig weer. Voor het eerst sinds twee weken geen regenbuien meer gehad. Opvallend.

Zaterdag 14 Maart, 2026 Wasdag, snorkel. Formule 1

Vandaag eerst een aantal wassen draaien. Beddengoed en kleren. Als de derde was klaar is, is de eerste al droog. Zo vermaken we ons in de ochtend. Rond de middag komt de boot naast ons wel erg dichtbij. Er staat hier een sterke stroming tegen wind die rare bewegingen veroorzaakt. De bodem is nogal rots achtig en holding is niet erg goed als je niet goed ten anker gaat. Er is niemand aan boord van de boot naast ons. Als ik snorkelend bij hun anker kijk zie ik dat alle ketting in een grote knoop zit met de drijvers. Een klein beetje meer wind en ze zitten tegen ons aan. We besluiten verder van ze af te ankeren. Om 1500 gaan we snorkelen op het rif en bij de pass. Er staat aardig wat stroom. Ik neem de dinghy aan de lijn mee. Als we bij de pass komen komt er net een grote groep dolfijnen voorbij. Snel het water in. Als we erin liggen zijn ze helaas al vertrokken. Op de stroom laten we ons langs de pass wand drijven. We zien een grote groep haaien. Grijze en witpunt haaien. Ze zijn behoorlijk actief en nerveus. Veronique vindt het toch wat eng en komt dicht bij me zwemmen. We snorkelen ook nog bij de tip van Huahine. Daar zien we een schildpad en wat mooi koraal. Het zicht is hier echter niet geweldig. Een meter of 5,6. Terug aan boord kijk ik voor het eten naar de Formule 1 Sprint race en kwalificatie in China. Max en Red Bull hebben veel problemen met de auto’s. Een slechte start van het seizoen. Mercedes en Ferrari doen het een stuk beter. We eten Mexicaanse tortilla’s met verse guacamole, ui, sla en paprika. Heerlijk. In de avond bel ik met Bjarne. De Deen komt 31 maart als nieuw bemanningslid aan boord. Ik kijk er naar uit. Met de huidige bemanning ging het allemaal wat stroef. Ligt ook aan mij. Er was veel stress van de kapotte genua swivel en buitenboordmotor. Bovendien zat het weer niet mee. Veel regen. Dat maakt leven aan boord met elkaar ook lastiger in een kleine ruimte. Ook was de hereniging met de buddy boten een teleurstelling voor me. Het kwam deels door de ongunstige omstandigheden en de vele dingen die op allerlei boten stuk ging. Veronique gaat Woensdag van boord en weer naar huis na twee maanden aan boord te zijn geweest. Omgaan met de bemanning was lastig deze keer. Veronique heeft op haar manier fijn bijgedragen aan boord door veel te helpen met koken en schoonmaken. Een ontlasting met al de reparaties en onderhoud die we hadden. De komende twee weken even rustig alleen. Alles weer netjes maken. Ook heb ik dan de tijd om wat houtwerk te vernissen wat anders niet lukt met bemanning aan boord. We gaan zien wat de toekomst brengt. Nog ruim een maandje in Frans-Polynesië en dan gaan we richting Cook islands. Een nieuw gebied. Veel stof voor volgende blogs

Later Xoxo Eric