Taha’a & Bora Bora (Blog 114)

Maandag 13 April, 2026 De buitenboordmotor

Deze morgen proberen we eindelijk de Yamaha buitenboordmotor te repareren met de onderdelen die Bjarne heeft meegenomen. Eerst de motor aan dek en dan de staart eraf halen en de olie uit de staart laten lopen. Die is weer emulsie, zoals verwacht. Al snel blijkt dat de afgebroken bearing housing eruit halen hier aan boord te lastig is.

Er zit maar één ding op en dat is ermee naar de Yamaha workshop gaan. Die hebben het juiste Yamaha gereedschap om alles uit elkaar te halen. Daarvoor moeten we naar de andere kant van het eiland Raiatea varen. Vanaf de ankerplaats daar kunnen we met de kleine buitenboordmotor naar de jachthaven varen. Die buitenboord is maar 2.5 pk en werkt ook niet meer optimaal. Daar is ook wat mis mee maar nu geen tijd voor. Als we de boot klaar maken om te gaan varen blijkt het toetsenbord van de navigatiecomputer niet meer volledig te werken. De toets met nummer 1 doet het niet. Nu kan ik de toegangscode van de computer niet intikken. Pffff volgende uitdaging. Ik probeer de toets los te wrikken en schoon te maken. Werkt niet. Ik heb nog een los radiografisch toetsenbord. Bjarne stelt voor om die te proberen aan te sluiten. Gelukkig lukt dat en kan ik de computer opstarten. Het ene probleem na het andere. Dit is niet mijn dag. Als we op de motor door het binnenrif zijn gevaren hijsen we de zeilen. De genua furler maakt een raar geluid als ik de genua uitrol. De swivel heb ik gvd net gerepareerd. Wat nu weer? Ik probeer te ontdekken wat het is maar kan het niet plaatsen. We zeilen een stukje.  Als de wind wegvalt achter het eiland Taha’a doen we het laatste stuk op de motor. De ankerplaats op het rif blijkt erg ondiep. De eerste plek blijkt echt te ondiep, maar 40 cm onder de kiel. Met een beetje tij te weinig. De tweede plek lijkt ok. Het anker ligt op 3.5 m maar de boot in 20 m. De bodem loopt steil op. Het is al 3 uur en ik moet nu echt met de motorstaart naar de Yamaha workshop. Snel de kleine motor op de dinghy en ik vaar naar de jachthaven met een slakkengang. Vol gas gaat niet want dan slaat de motor over. Ook niet goed maar ik kom er. Ik leg de Yamaha man uit wat het probleem is en laat hem alle onderdelen zien die ik al heb gekocht uit voorzorg. Als hij beter kijkt ziet hij echter dat de drive shaft ook is beschadigd. Deze moet ook vervangen worden. Een geluk is dat hij er wel een heeft. Eigenlijk een wonder op zich. Pffff 23800 xfc! (€200) Hoppa! Ik had al €500 aan onderdelen gekocht. Hij heeft eind volgende week tijd! NEEE?! Nog twee weken hier wachten is echt niet wat we kunnen gebruiken. Dat zou heel vervelend zijn. We kunnen bijna nergens heen zonder de grote buitenboordmotor. De kleine vertrouw ik niet en is veel te langzaam. Na wat sip kijken en doorvragen besluit hij een collega te bellen. Ook die heeft geen tijd. Op het laatst komt hij met nog een laatste persoon. Die wil en kan het wel doen de komende dagen. Geen idee wat het gaat kosten maar ik kan niet zonder deze motor. Ik laat de staart en de onderdelen achter en wacht af. Terug aan boord ga ik met Bjarne nog even langs bij Karin en Ingo. Ze vertrekken morgen naar Bora Bora. Als we een biertje zitten te drinks draaien alle boten op de wind. Als ik echter naar onze boot kijk liggen we dwars en draaien niet door. Als we naar de boot terug varen zien we dat de kiel en het roer tegen een grote koraal bommie aan liggen. Ik probeer met de dinghy de boot ervan vrij te drukken maar de kleine 2.5 pk heeft geen kracht. Daar heb ik de 15 pk voor nodig die bij de Yamaha workshop is. Fxxx. Ik vraag in eerste instantie aan Bjarne om de ankerketting binnen te trekken maar als het met de dinghy niet lukt vaar ik terug naar Ingo om te vragen of hij met zijn dinghy wil duwen. Ik vergeet Bjarne te zeggen dat hij moet wachten met trekken aan de ketting tot ik terug ben. Te laat! Als Ingo en ik terug zijn heeft Bjarne de ketting verder binnengehaald. Hierdoor heeft hij de kiel en roer langs de koraal bommie getrokken. De boot is vrij maar heeft een hele streep anti-fouling volledig van de kiel en roer geschuurd. Pffff. We gaan anker op en verplaatsen naar een betere plek. Net voor het echt donker is. Wat een dag!!! Ik ben kapot. Bjarne maakt een Deens gerecht. Hij heeft nog nooit met een snelkookpan gewerkt dus dat vraagt ook enige uitleg. Het eten is lekker. Na het eten belt Bjarne met zijn IT-man om te kijken of we de Excel onderhoudsfile kunnen herstellen. Helaas dat lukt niet. Ik zal twee maanden uit mijn geheugen, logboek en blogs moeten terugzoeken om een oude kopie die ik nog uit Februari heb bij te werken. Kan er ook nog wel bij vandaag. Ik hoop dat morgen het een beetje meer meezit.

Dinsdag 14 April, 2026 Excel file bijwerken, schade aan onderwaterschip controleren

Deze morgen zwaaien we Karin en Ingo met Easy One uit om 0700.  Ze gaan naar Bora Bora en daarna richting Tonga. Na de koffie en een yoghurt ontbijt controleer ik het onderwaterschip. Helaas is er behoorlijk wat schade aan de anti-fouling door het schrapen langs de Bommie gisteren. Op sommige plekken tot op het staal van de kiel. Ook een paar plekken op de skeg. Die had ik vorig jaar Februari helemaal netjes bijgewerkt. Voorlopig kan ik er niks aan doen. Bij de volgende keer dat ik uit het water moet zal er weer extra werk aan zijn. Als ik deze ochtend Loffe, de Yamaha man een bericht stuur laat hij weten dat hij de lower casing vandaag al zal repareren. Dat is top. Ik ga vervolgens de corrupte Excel onderhouds-sheet bijwerken. Ik moet twee maanden terugzoeken. Gelukkig heb ik veel in de blogs geschreven en het meeste ook in het logboek. Bjarne gaat op snorkel avontuur. We liggen in een ondiep deel van het rif met veel bommies. Niet ideaal maar een betere plek dicht bij de jachthaven en werf is er niet. Of te ondiep of te diep. Er is weinig keuze. Om 12 uur stuurt de Yamaha man al een berichtje dat de lower casing klaar is. Wauw dat is veel sneller dan ik had durven hopen! Alles bij elkaar niet goedkoop. Met alle onderdelen en het werk erbij ben ik bijna €1000 kwijt. Daarvoor hebben we wel een volledig overhaalde lower casing. Nu maar hopen dat deze het lang uithoudt. Zover overhaalt is hij nog nooit. Om 1400 vaar ik met de dinghy en de 2.5 pk Suzuki naar de Yamaha shop. Alles lijkt er goed uit te zien. Binnen een 15 minuten ben ik €430 lichter en terug op weg naar de boot. We halen de kleine Suzuki van de dinghy, spoelen het koelsysteem met zoet water, vullen de benzinetank en bergen hem op in het achter luik. Vervolgens halen we de Yamaha aan dek en zoeken al het gereedschap bij elkaar. Alles invetten en terug in elkaar zette. Gelijk vervangen we na twee jaar de anode. De motor weer op de dinghy en om 1500 maak ik een proef rondje. Alles lijkt goed te lopen. 

Een geslaagde maar dure reparatie. Zonder kunnen we echter bijna niets. Voor de grotere afstanden en voor duiken hebben we deze motor echt nodig. Deze avond maakt Bjarne een Deense schotel met gekookte aardappelen, gebraden worstjes en boontjes. Het koken met een snelkookpan is weer iets nieuws en dat zorgt ervoor dat de aardappelen meer puree dan blokjes zijn. Het smaakt goed.

Woensdag 15 April,2026 Een duik vlak bij de boot, weigerende duikcompressor

Na de koffie en een yoghurt ontbijt gaan we een duik maken binnen de atol. Er ligt een duikboei vlak bij ons waar regelmatig duikclubs komen duiken. Met de dinghy varen we 500 m naar de boei. Het is een duik tot 18 m. De wand loopt hier vrij steil op. Dat maakt het leuk. Niet heel veel bijzonders te zien behalve twee mooie schildpadden, een klein haai en de gebruikelijke tropische vissen. Het koraal is niet uitbundig. Na 45 min komen we weer mooi terug bij de dinghy. Die ligt op 4 m dus de safety stop kunnen we maken terwijl we terugzwemmen naar de dinghy. Terug aan boord spoelen we alles uit met zoet water. Ik start de generator want de batterijen moeten nodig opgeladen worden. Tegelijk kan ik de tanks weer vullen. De eerste tank gaat goed. Halverwege de tweede tank stopt de compressor ermee. Nee hè? Wat nu weer! De compressor voelt warm aan. Ik laat hem maar een tijdje afkoelen. Ondertussen zet ik de droger en de boiler aan. En dan ook maar even de watertank optoppen. Ondertussen nemen we een lunch. Daarna eerst een ritssluiting vervangen van een van de zijpanelen van de kuiptent. De borg naai ik op de naaimachine. Dat is ondertussen een routine klus, ff tussendoor

Om 1400 probeer ik de duikcompressor weer. Hij geeft geen kik. Als de watertank vol is zet ik alles af en bekijk de compressor. Ik kan geen thermische beveiliging vinden waar de manual het over heeft. Er staat 230V op de soft starter dus het moet iets in de compressor zijn. Ik stuur John van Carisma een appje of hij een idee heeft.

Ondertussen halen Bjarne en ik de compressor uit de bank om hem beter te kunnen bekijken. Er was gezegd dat hij maar twee keer was gebruikt sinds de aankoop. Heeft me €3000 gekost en nu al problemen. Als ik de beschermkap van de aandrijf riem eraf haal zie ik een hoop stofdeeltjes. De spanning van de aandrijfriem is veel te laag. Hij hangt er slapjes bij. Maar dat is niet de reden waarom hij niet meer start. Ik probeer de condensators te meten maar heb er te weinig verstand van. Samen met John via de video lukt het wel. Hij is een vliegtuig engineer. Het blijkt dat een van de condensators kapot is. John heeft dat zelf ook al een keer gehad. Ook door een slappe aandrijfriem! We hebben de oorzaak na een aantal uur in ieder geval gevonden. De aandrijfriem kunnen we niet strakker zetten want het uiterste positie punt van de elektromotor is bereikt. De riem is gewoon te lang. Er moet een kortere riem op. Ik heb een heel aantal aandrijfriemen. Die van de Onan dynamo lijkt de goede maat te hebben. Het is geen smalle V riem maar deze zou als noodoplossing kunnen werken. Van John krijg ik een adres voor een elektro winkel in Papeete waar ze misschien de condensators hebben. Ik stuur ze een e-mail. Benieuwd of ik morgen antwoord krijg. Als ze al hebben zullen ze wel erg duur zijn om over te vliegen vanuit Tahiti naar Raiatea. Bjarne maakt de Mexicaanse saus en tortilla’s warm. Eerst eten. Morgen gaan we kijken of we misschien de juiste maat aandrijfriem in het industriegebied kunnen vinden. Wie weet zelfs de condensators. De rest van de avond ben ik online aan het uitzoeken welke condensator en aandrijfriem specificaties ik nodig heb. AI maakt me iets wijzer. Ik probeer voor de zekerheid de condensators en aandrijfriem online in Amerika te vinden. Als ik ze morgen niet op de wal vind kan de Amerikaanse Katie ze meenemen. Daarom moet ik alles online klaar hebben staan want zoveel tijd is er niet meer. Om 2200 geef ik het op. Slapen.

Donderdag 16 April 2026 onderdelen voor de compressor zoeken

Om 0915 gaan we met de dinghy aan land. Op zoek naar een drijfriem en misschien zelfs een condensator. We moeten van de jachthaven 30 minuten lopen voor we in het industriegebied zijn. Zonder enige zekerheid dat we de onderdelen vinden. De eerste auto-onderdelen winkel heeft giga veel aandrijfriemen maar niet de juiste. Helaas. Wel vind ik er autoshampoo voor dekwassen, locktite en een andere lijm. We wandelen verder. In een loodgietersbedrijf hebben we natuurlijk ook geen succes maar hij schrijft op een briefje de weg naar een andere winkel 300 m verderop. Daar hebben ze verschillende aandrijfriemen en zowaar de juiste! Als ik hem tussen neus en lippen door vraag of hij ook condensators heeft komt hij met een doos waar zowaar de juiste in zit. Ik schiet in tranen over het feit dat hij heeft wat we nodig hebben. De kans is zo klein hier. We hebben ongelofelijk veel geluk deze keer.

Op de terugweg doen we nog wat boodschappen in een supermarkt. Onze dag kan niet meer stuk. Bij de kassa staat een oude magere vrouw die een stokbrood en een conservenblikje met mais koopt. Ze betaalt met muntjes die ze zorgvuldig telt. Ze heeft duidelijk niet veel. Bjarne en ik besluiten een ijsje te kopen en geven haar er ook een. Dat voelt goed. Op de terugweg proberen we te liften. Geen mens die ons mee wil nemen. Tot we bijna terug bij de jachthaven zijn. Een oude dame stopt en wil ons wel meenemen. Ze moet eerst haar hele achterbank leeg maken. We zijn haar dankbaar in dit warme weer. Terug aan boord nemen we een broodje met gebakken ei en spek. Terwijl Bjarne de eitjes bakt maak ik de boot klaar om te vertrekken. We gaan naar De noordkant van de atol, naar de rif zijde van het eiland Taha’a. Een leuke tocht van 1.5 uur. Alles is te zeilen. Bjarne ’s eerste echte zeiltocht. We ankeren net noord van een luxe resort. De dame van de boot voor ons is aan het snorkelen en kijkt ongevraagd gelijk of ons anker goed ingegraven is. Top. Dat is een ervaren meid. Ze komt even aan bood om kennis te maken. De 31-jarige Portugese Carolina spreekt vloeiend Engels en blijkt al snel een ervaren zeilster te zijn. Was ik maar 15 jaar jonger. We worden later uitgenodigd voor een sundowner. Ze is samen aan boord met haar moeder. Die is er twee weken. Daarna komt haar vader weer terug die aan het werk is. Een hele fascinerende dame. Het wordt een gezellige avond. Terug aan boord nemen we nog wat broodjes met worstjes. Om 2200 vallen we moe in slaap.

Vrijdag 17 April, 2026 Reparatie duikcompressor.

Deze morgen halen we de duikcompressor uit de opslag en ik zet de juiste aandrijfriem erop en sluit de nieuwe condensator aan. De riem past perfect en er is nu ruimte genoeg om de riem juist te spannen. I.p.v. een 940 zit er nu een 900 op. Als alles aangesloten is testen we de compressor. Alles werkt weer goed. Een hele opluchting. (

Rond de middag gaan we snorkelen in de Coral garden naast het luxe Taha’a Pearl Beach resort. Het is erg ondiep maar je kan prachtig tussen de bommies snorkelen. Eerst tegen de stroom richting het buitenrif.

Aan de horizon is Bora Bora te zien waar we later heen zullen gaan. Het is net een thuis aquarium waar je in zwemt. Overal tropische vissen. En heel dichtbij. Fantastisch. Terug met de stroom mee. We willen een biertje doen in het resort maar dat heeft veel voeten in de aarde. Eerst moeten we via de telefoon reserveren. Dat terwijl we bij de receptie staan. Daarna inschrijven met ID en creditcard. Heel omslachtig. Als we eindelijk naar de bar kunnen is het een half uur verder. En biertjes zijn hier natuurlijk niet goedkoop. €6 voor een klein biertje. Het uitzicht is prachtig, dat wel

Betalen kan ook niet aan de bar. Daar moeten we weer voor terug naar de receptie. Veel te omslachtig in dit paradijs. Morgen gaan we lekker bij de food truck op Taha’a eten. Vanavond eten we gebakken aardappeltjes met salade en gebraden worstjes. Another day in Paradise.

Zaterdag 18 April, 2026 Manta cleaning station

Na de koffie gaan we om 0815 met de dinghy naar de landzijde van Taha’a. Er zouden in de ochtend Manta’s komen. Het is mooi helder. In eerste instantie zien we geen manta’s. Wel een inktvis die even uit zijn hol komt. Dan ineens ontdekken we een stukje verderop de Manta’s. Geweldig. Zo gracieus. Ze blijven rondcirkelen boven een paar koraal bommies. Je kan gewoon op dezelfde plek blijven hangen. Ze draaien rondjes onder ons. Je ziet de kleine visjes rond de Manta’s zwemmen en parasieten weg peuzelen. We liggen wel 45 min gewoon op een plaats en zien de hele tijd drie Manta’s onder ons. Een geslaagde morgen. Aan boord nemen we een ontbijtje en stoppen een was in de machine. Het weer ziet er zonnig uit en met een lekker windje is de was zo droog. Bjarne stelt voor om binnen een schoonmaakbeurt te doen. Heel fijn. Dan kan ik intussen de jaarlijkse koelvloeistof van de Volvo hoofdmotor verversen. Als we klaar zijn is de was droog. Om 1415 besluiten we naar de baai van Taha’a te varen. Het ankeren is wat lastig want de bodem loopt bijna verticaal op van 25 naar 1.5 m. Uiteindelijk ankeren we op 21 m. Dat betekent alle 80 m ketting eruit. Als alles gesetteld is varen we met de dinghy naar de wal. Net achter het tankstation is de Rum distillering. We worden ontvangen door een lieve Polynesische dame die goed Engels spreekt. Ze legt het hele proces uit en laat ons alle facetten zien.

Aan het einde een kleine proeverij. De Gin is zeer lekker. We kopen het lokale biertje als afsluiter. We verkennen de supermarkt en eten daarna lekker bij een food truck. Gegrilde kip met patatjes. Om 1900 varen we moe terug naar de boot. Het was weer een mooi dag in Paradijs.

Zondag 19 April,2026 Hike, Deense meet up

Deze morgen gaan we een lange wandeling maken en Taha’a verkennen. Met de dinghy varen we naar de wal. We wandelen zo het bos in. Eén weelde aan fruitbomen. Onderweg vinden we makkelijk te plukken groene kokosnoten en pompelmoezen

Bij een oude dame kopen we nog wat bananen en avocado’s. Terug aan boord zwemmen we het zweet van ons af. Aan het einde van de middag varen we naar het drijvende barretje voor een biertje met snacks. Daar ontmoeten we een aantal schippers van een paar Deense boten. Eén ervan ken ik nog van Mindelo in de Kaapverdische eilanden. Dat was in November 2023 voor we de Atlantic overstaken. Zijn eigen schip van toen ligt in Hawaii met schade. Tussendoor schippert hij een van de Deense charterschepen hier.

Maandag 20 April, 2026 Teleurstelling

Vandaag heb ik in de morgen contact met Katie. De Amerikaanse die zou komen. Jullie begrijpen het al! Ze komt niet. Heel irritant. We hebben speciaal onze reis vertraagd zodat ze hier in Frans-Polynesië goedkoop kon opstappen. Bora Bora was de laatste kans voor we moeten uitchecken uit Frans-Polynesië. Nu blijkt dat ze gisteren een 38 ft zeilboot heeft gekocht. Tja dan wordt het niks natuurlijk. Heel teleurstellend. Nu moet ik weer online om binnen 1,5 maand nieuwe bemanning te vinden voor langere tijd. Bjarne blijft tot 1 Juni maar dat is al over 6 weken. Ik krijg weer een leuk appje van mijn dochter Elianne. Ze heeft weer foto’s gekregen van haar nichtje met daarop mijn moeder en haar oma (die is in 2004 overleden) Als ik Elianne probeer te bellen neemt ze zowaar op. Geweldig. Mijn dag kan niet meer stuk. We praten over school, hockey en haar nieuwe vriendje. Eind deze week gaat ze met vriendinnen en haar moeder naar De Dutch Snow week in Valthorens. De afsluitende ski week van het seizoen met 5000 Nederlanders in een dorp hoog in de Franse Alpen. Altijd giga feest en altijd goede sneeuw in het hogere deel van het skigebied. Het ziet er helaas niet naar uit dat Elianne dit jaar naar mij toe komt. Op vakantie van de zomer met haar vriendje is belangrijker. Daarnaast bijbaantje en hockey etc. etc. Ik ben er erg verdrietig over. De kans is zo uniek voor haar om in Fiji te kunnen rondzeilen.

Bjarne en ik besluiten morgen naar Bora Bora te gaan. We gaan einde van deze week officieel Frans-Polynesië verlaten. Nog wel naar Maupiti en Maupiha’a maar dat mag nadat we in Bora Bora hebben uitgeklaard. Daarna naar Cook islands. Deze middag toppen we de brandstoftank op met 90 liter diesel. De Jerrycans vullen we bij het benzinestation op de wal. Alle tanken weer vol. Nu wordt het tijd om alle documentatie uit te zoeken voor uitklaren van Frans-Polynesië in Bora Bora. Daarnaast moeten we de inklaringsdocumentatie voor de Cook islands op een rij gaan zetten voor we vertrekken uit Frans-Polynesië. Tegen de avond maakt Bjarne spaghetti Bolognezer.

Dinsdag 21 April, 2026 Op naar Bora Bora

Deze morgen haal ik nog een vers stokbrood, wat peen, kaas en oestersaus. Terug aan boord nemen we een lekker ontbijt. Voor we anker op gaan maken we de ankerbak schoon. Nu we bijna alle ketting uit hebben omdat het hier 21 m diep is komt dat goed uit. Bjarne borstelt de roest van de ketting. De galvanisering is van de laatste 40 m en begint dus oppervlakkig te roesten. Daarom had ik hem vorig jaar al gedraaid. Aan boord was ik de ketting nog met zoetwater en gooi wat WD40 over de ketting zodra deze in de kettingbak ligt. De laatste (of eerste) 45 m is nog voldoende goed gegalvaniseerd. Die hoeven we alleen af te spoelen. Als de boot vaarklaar is halen we het anker op. We zeilen de baai uit zonder motor. Voor we bij de pass zijn is de wind echter tegen. De laatste 2 mijl varen we op de motor naar de pass. In de pass hijsen we de zeilen weer. Op naar het wereldberoemde Bora Bora! Een tocht van 27 mijl. De wind is wisselend maar hoe verder we komen hoe beter de wind wordt. We hebben Bora Bora twee weken gezien van afstand.

Nu varen we om de zuidkant van de atol heen naar de westelijke pass. Tot in de pass kunnen we zeilen. Halverwege gaat de motor bij omdat we een stukje tegen de wind moeten. In atol varen we naar de meerboeien bij de jachtclub. We zijn in Bora Bora

Na ons aankomst G&T besluiten we in de jachtclub te eten. Als we met de dinghy aanleggen worden we verteld dat we eerst € 30 moeten betalen voor het vastmaken van de dinghy. De bediening is ongeïnteresseerd en zeer ongastvrij. Als blijkt dat er deze avond geen keuze is maar slechts een menu dat € 75 pp kost hebben we het gehad. Echt niet! Zeker niet met zo’n ongastvrije ontvangst. We varen met de dinghy gewoon naar het dorp een mijl verder op. Daar genieten we van een simpele pizza. Ook lekker en €12 pp. Terug aan boord starten we het proces voor uitklaren van Frans-Polynesië. Dat schijnt een aantal dagen te duren nadat we online de uitklaringsdatum hebben ingevuld. We gaan het zien. Morgen gaan we Bora Bora bekijken op de fiets.

Woensdag 22 April, 2026 Bora Bora by bike

Deze morgen gaan we na de koffie en een ontbijtje naar het dorp.

Eerst langs de Gendarmerie om uit te klaren. Online heb ik alles al ingevuld. Daar aangekomen worden we gevraagd vanmiddag terug te komen omdat ze nu geen tijd hebben. Ook goed. We gaan op zoek naar een stel fietsen. Onderweg helpen we een man waarvan een van de dtuurstangen aan het voorwiel is afgebroken. Met een vorklift hijsen we de auto van de weg. De eerste is vlakbij maar duur. We wandelen verder en komen uiteindelijk bij een zeer vriendelijke Polynesiër. Omdat we beide vrij lang zijn mogen we twee mountainbikes meenemen voor de prijs van een gewone fiets. Top.

We fietsen met de klok mee het eiland rond. Het meeste is langs de kust. Prachtige uitzichten over de atol. We klimmen naar een van de kanonnen uit de WWII. Die hebben de Amerikanen hier geplaatst nadat ze door de Japanners in Pearl Harbour waren platgebombardeerd. Daarna hebben ze onder andere op Bora Bora een nieuwe tijdelijke basis gevestigd. Vanaf het kanon heb je prachtig uitzicht over de resorts en de pass.

Weer ben ik mijn kapmes vergeten. En dat terwijl er overal kokosnoten hangen. We plukken er een en onderaan het pad vragen we een oude Polynesiër of hij een kapmes heeft. Natuurlijk heeft hij die. Wij laat ons binnen en stelt zich voor als Bruno. Een hele aardige man. Ik kap zelf de kokosnoot open en krijg een goed keurende blik dat ik het goed doe. Heerlijk verse kokosmelk. Voor we weggaan krijgen we ook nog een ijskoud flesje water. Zo aardig. Uit het niets. We fietsen verder rond het eiland. Aan de noordkant stoppen we en gaat Bjarne even zwemmen. Ik praat met een van de locals en krijg alweer een koud biertje aangeboden. De mensen zijn zo aardig wat verder van de toeristische plekken. Ik bedank want moeten nog 20 km fietsen voor we terug aan de zuidwest kant zijn. Het is een lange tocht. Aan de zuidoostkant kopen we in de plaatselijke supermarkt wat broodjes en drinken. Om 1500 zijn we terug in het dorp. De Gendarmerie vraagt of we om 1600 terug kunnen komen. Ook goed. We brengen de fietsen terug en bedanken de verhuurder. Het waren prima fietsen. Wel hebben we behoorlijke zadelpijn. Dat komt meer omdat ik me niet kan heugen wanneer ik voor het laatst zover gefietst heb. Vorig jaar een stukje op Fakarava in de Tuamotus maar dat was niet zover. Om 1545 helpt de Gendarmerie ons met uitklaren. Of eigenlijk het voorwerk. Morgenochtend moet ik terugkomen voor het stempelen van de paspoorten en het krijgen van het uitklaringsformulier (ZARPE). Dat heb ik weer nodig bij inklaren in Cook islands. We melden dat we vrijdag vertrekken maar blijven tot na het weekend in Bora Bora denk ik. Daarna is de wind goed om naar Maupiti te gaan. Aan boord zet ik de watermaker en de generator bij om stroom te draaien. Daarna begin ik met het eten. Vanavond een grote salade met gekookte aardappelen en worstjes. Bjarne doet de afwas. Zo is de tweede dag bij Bora Bora alweer voorbij. De komende dagen gaan we nog duiken en snorkelen

Donderdag 23 April, 2026 ZARPE en naar Motu Fareone boeien

Na de koffie en een yoghurt ontbijt vaar ik naar het dorp om de ZARPE (uitklarings-document) bij de gendarmerie op te halen en onze paspoorten af te laten stempelen. Easy done. Vijf minuten en klaar. Ik vaar langs het tankstation om de dinghy tank nog een keer op te toppen. Kan maar vol zitten. Terug aan boord maken we de boot klaar zodat we om Bora Bora heen kunnen varen. We vertrekken op het zeil. Halverwege zetten we de motor bij omdat de wind tegen draait en we door een aantal ondiepe vaarroutes in het binnen rif moeten varen.

Het is op sommige stukken maar 2.6 m diep, 50 cm onder de kiel. Alles gaat goed. Het is een prachtige tocht. We varen langs de vele beroemde resorts op palen. Azuurblauw water. Bjarne probeert het zeilen te leren. Nog een lange weg te gaan. Om 1245 komen we op de boei. De lijn is erg kort dus spring ik in het water om de lijn door het oog te halen. De Deense zeilboten zijn er ook. We gaan om 1400 snorkelen op de binnenkant van het rif. Er zouden black tip moeten rondzwemmen en eagle rays. Helaas zien we ze niet. Wel veel koraal bommies met de prachtige schelpen in blauw en beige. Zoveel. Terug op de boot pakken we de drone en wat geld voor een biertje. Op de Motu is een Polynesische Beach club. Ook een van de Denen Fleming is er. Een prachtige omgeving

Voor het donker zijn we terug aan boord. Bjarne maakt vanavond een Indische curry. Morgenochtend gaan we vroeg duiken op de Manta cleaning station.

Vrijdag 24 April,2026 Manta duik en snorkel Coral garden Bora.

Om 0700 maken we klaar om te gaan duiken in de atol. Daar waar er Manta’s zijn gerapporteerd. Het is 2 mijl varen met de dinghy. We gaan samen met een stel van de Denen die daar al eens eerder zijn geweest. We leggen de dinghy op een meerboei vlak bij de geul. Het eerste deel valt tegen. Er is weinig zicht. Als we meer in het midden van de geul komen, bij de bommie in t midden van de vaargeulen wordt het zicht beter. Het is mooi koraal. Veel vis zit er niet. Op het einde van de duik zien we eindelijk een Manta, prachtig. Terug aan boord nemen we een ontbijt nadat we alle uitrusting hebben uitgespoeld. Aan het begin van de middag vul ik de watertank op met de batterijen want we hebben zat stroom. Het weer is geweldig de laatste dagen. Helemaal geen regen. Als de tank vol is gaan we om 1500 snorkelen aan de zuidkant van Bora. Giga veel vis. In alle soorten, puffer fish en grote zeebaarzen. We varen terug via het strandpaviljoen van de Polynesiër Arii. We reserveren voor eten morgenavond en nemen een biertje. Terug aan boord nemen we nog een rumpunch met verse pompelmoes en eten Mexicaanse tortilla’s.

Zaterdag 25 April, 2026. Wassen, kuiptent reparatie. Controle rigging en de swivel

Als ik wakker word, gooi ik er gelijk een was in. Om 0800 hangen er al twee wassen en de derde draait. Ik haal de kuiptent los omdat er de stiksels van een ritssluiting verpulverd zijn. De UV is killing. Gelukkig stikt de naaimachine vloeiend en zijn de ritssluitingen van de voorste twee ramen opnieuw dubbel gestikt. Samen met Bjarne zetten we de kuiptent weer in elkaar. Dan is het tijd om de swivel van de genua te controleren. Ondanks dat ik de kogellagers 4 weken geleden heb vervangen loopt de swivel weer veel te zwaar. Bjarne hijst me omhoog en al snel zie ik dat de hoorntjes weer los zitten.

Wat een tegenvaller. We halen de genua naar beneden en vervangen de moeren op de hoorntjes door lock moeren. Ook komt Kurt even kijken of hij kan ontdekken wat er nu mis is met de swivel. Als er kracht op staat loopt de swivel eigenlijk veel te zwaar. Met wat Lithium vet is het wat beter maar gerust ben ik er niet op. Ik ben bang dat ik de swivel moet vervangen. Voorlopig moet het met de lithium vet. Als alles weer op zijn plaats hangt en de was opgeruimd is gaan we snorkelen. Even weg van de boot. En een stuk verderop hebben de locals blijkbaar een house party op t water. Giga herrie. De hele dag. We gaan in de middag nog even snorkelen in het aquarium/ Coral garden. Het is echt net of je in een huis aquarium aan het zwemmen bent. In azuurblauw water. In de avond eten we bij Arii, het Polynesische restaurant op het strand. Een prachtige plek. Heerlijke tonijn sashimi. 

Zondag 26 April, 2026 Sailing in the Bora Bora atol

Na het ontbijt maken we de boot klaar om naar de westkant van Bora te varen. Er staat een lekker windje. Op het zeil verlaten we de ankerplaats. Halve wind, voor de wind, aan de wind. We zeilen helemaal rond Bora Bora. Geweldig

Om 1300 komen we op de boei aan de westkant van Bora. Met uitzicht op Maupiti. Onze volgens bestemming. Als we gesetteld zijn maakt Bjarne de duikuitrustingen klaar. We gaan duiken in de binnen pass bij het eiland Toopau. Bekend om zijn Eagle Rays. We maken een fantastische duik van 50 minuten. Langs de drop met een klein beetje stroom. Een indrukwekkende duik met veel koraal en meerdere grote eagle rays. Een zeer geslaagde duik. Terug aan boord nemen we een G&T. We hebben contact met Ingo en Karin die nog in Maupiti blijven. Als we morgen boodschappen doen nemen we ook voor hen wat spulletjes mee. Dinsdag naar Maupiti. Daarna Maupiha’a en dan verlaten we Frans-Polynesië. Meer over de laatste twee atollen en de reis naar Cook eilanden in de volgende blogs.

Maupiti, Society Islands, French Polynesia

Later xoxo