Bora Bora, Maupiti Maupiha’a (Blog115)

Dinsdag 28 Bye bye Bora Bora , Hello Maupiti

Deze morgen na koffie en een ontbijtje halen we de buitenboordmotor en dinghy aan dek. Om 1000 maken we los van de boei en varen op de motor tegen de wind in het smalle geultje vanaf de ankerplaats uit. Zodra het kan hijsen we de zeilen. De wind komt achter de bergen vandaan en met een gangetje van 6 kn varen we de pass uit. Bye bye Bora Bora. Het was een genoegen. Prachtig. Het is één rechte lijn naar de volgende atol, Maupiti, 30 mijl. Er staat een redelijk windje 3 a 4 bft. Wel precies voor de wind. We lopen tussen 4.5 en 7 knopen. Als de wind wat afneemt klappen de zeilen vervelend op de zuidelijke deining die dwars op staat. Als ik even niet op let haakt de genua WEER achter het stoomlicht. Weer de kap eraf. Shit. Dat is de tweede in 3 maanden. Ik kan er niks meer aan doen, de kap is overboord. Om 1500 lopen we de magische Maupiti atol binnen onder vol zeil.

De motor op stand-by voor de zekerheid. Een smalle pass waarvan aan beide kanten de golven op het rif kapotslaan, meters hoog. Spannend maar goed te doen. Zodra we door het moeilijke deel zijn is het water zo kalm als op de Kralingse plas. We varen tot halverwege de atol waar sv Easy One met Karin en Ingo ons verwelkomen op de ankerplaats. Al snel komen ze aan boord om een biertje en een rum te drinken. Ze nodigen ons uit voor het avondeten. Voor Ingo nemen we wat nieuwe bananen en zijn bestelde fles rum mee. Het is weer een gezellig samen zijn.

Woensdag 29 April, 2026 Adembenemend Maupiti

Samen met Karin en Ingo gaan we de top van Maupiti beklimmen. Ook de 24-jarige Engelse Harriet gaat ook met ons mee. De schipper Jeremy van catamaran Heaven’s Door blijft liever aan boord en zal ons later tijdens de lunch in het restaurant ontmoeten. Een steile 300 m klim. Gelukkig grotendeels in de schaduw van de bomen. Het is een prachtige hike en als we boven komen ontwaakt zich een adembenemend uitzicht. Misschien wel de mooiste van Frans-Polynesië. Waanzinnig 

Terug in het dorp lunchen we met z’n allen bij het enige restaurant wat open is. Het is er druk en heerlijk koel op het terras onder het palmen dak, met uitzicht op onze boten. Hier ontmoeten we Marcello, een 55-jarige Polynesiër die in de volgende atol, Maupiha’a woont samen met zijn vrouw, dochter en kleinzoon. De enige vier mensen die nog op Maupiha’a wonen. Hij is twee maanden op Maupiti bij zijn andere dochter omdat hij naar de dokter moest. Op Maupiha’a is geen vliegveld. Slechts één keer per half jaar komt er een bevoorradingsschip, De enige manier om de 100 mijl van en naar Maupiha’a af te leggen is per boot. Hij wil graag terug naar huis en Ik besluit om hem volgende week mee te laten varen. Hij is er erg blij mee. Voor ons is het een prachtige gelegenheid om contact te maken met de locals Zij weten als geen ander de mooiste plekken. We spreken af later via de app verder te praten. Het vertrek hangt af van de wind. Terug aan boord even rustig en dan snorkelen met Karin, Harriet en Bjarne op de binnenzijde van het rif. Kraakhelder water en maar 1 tot 2 m diep. Veel mooi koraal en tropische vissen, een klein black tip haai, puffer Fish. Een bijzondere wormachtige slang van een meter lange met tentakels. Het blijkt een zeekomkommer soort te zijn, de synaptic maculata.

Als we Harriet terugbrengen worden we uitgenodigd door Jeremy voor een sundowner. Het is een mooie catamaran. Een sterkgebouwd schip. Geen moderne Lagoon of Bali. Als ik ooit al naar de Cat zou gaan lijkt dit wel een goeie. Denk het niet hoor. Terug aan boord videobel ik met Thea, een 28-jarige Chinese die al jaren als duikinstructeur werkt over de hele wereld. Het is een heel spontaan en gezellig gesprek. Ze spreekt vloeiend Engels dus dat zit goed. Weinig ervaring met zeilen maar erg enthousiast en heeft alle tijd. Ze wil graag voor langere tijd mee en kan al in Cook islands komen. Helemaal top. Dat zou erg leuk zijn. Ze gaat kijken naar de vluchten en we spreken af snel weer contact te hebben. De dag is weer voorbij. Veel beleefd. Een mooie dag.

Donderdag 30 April, 2026 Verplaatsen naar Motu Pitiahe,

We gaan om 0900 anker op en verplaatsen naar de zuidkant van de atol. We varen langs de indrukwekkende berg van Maupiti.

Op de ankerplaats is het water kraak helder. Tussen de bommies vinden we een mooie plek met zand. We hoeven geen eens drijvers op de ketting te plaatsen. Ik start de generator en de watermaker om de batterijen en de watertank te vullen. Ik breng Bjarne naar de wal omdat hij wil joggen. Terug aan boord haal ik Karin op want die wil graag mijn naaimachine gebruiken. Ze is er erg blij mee. Gezellig. Heel gezellig. Om 1230 haal ik Bjarne even op. Karin blijft tot ver in de middag kletsen. Tussendoor word ik door mijn dochter Elianne gebeld. Ze is met vriendinnen aan het stappen in Valthorens, een skioord in Frankrijk, Het is 0300 ‘s nachts daar en ze zijn onderweg van de discotheek naar het appartement. Grappig. Veel herinneringen hebben we daar samen. Laat in de middag gaan we met z’n alle snorkelen. Er staat een uitgaande stroom zodat we de dinghy meenemen op de driftsnorkel.

Niet veel bijzonders om te zien maar de drift op zich is al leuk. Ik maak vroeg macaroni zodat we in ieder geval goed gegeten hebben voor we naar Jem en Harriet gaan voor een gezellige avond. We spelen Mexicain Train met z’n zessen. 

Vrijdag 1 Mei, 2026 Manta cleaning station

Vandaag gaan we met z’n zessen snorkelen bij de Manta cleaning station, vlak bij de boot. Geweldig, vijf grote Manta’s die rond blijven cirkelen. 

Daarna proberen we op het inkomende tij de pass nog eens door te snorkelen. Helaas is het tij eerder gedraaid en is de stroom alweer uitgaande. Karin en ik hebben een geweldige fijne avond samen aan boord.

Zaterdag 2 Mei, 2026 Polynesische BBQ

Deze morgen gaan we vroeg snorkelen. Niet voordat we eerst een reservering gemaakt hebben voor de wekelijkse Polynesische BBQ op een van de Motu’s. In de pass blijkt de stroom alweer uitgaand te zijn. Het lijkt alsof in deze pass de stroom altijd uitgaande of slack is. Een inkomende stroom is er gewoon niet. Terug bij de Manta station is het zicht een stuk minder dan gisteren. We gaan lekker terug aan boord. Om 12 uur varen we naar de Motu voor de Polynesische BBQ. Het is heel druk maar super gezellig. Het varken voor de volgende Polynesische BBQ scharrelt tussen het publiek.

Aan het einde van de middag gaat Bjarne kaarten bij Harriet aan boord. Karin komt nog wat naaien op de naaimachine. Ik kijk de Formule 1 race van Miami. In de avond blijf ik lekker aan boord en maak wat te eten voor me mezelf want ik wil de kwalificatie voor de hoofdrace van de Formule 1 kijken. Bjarne is met de rest kaarten aan boord bij Heaven’s Door.

Zondag 3 Mei, 2026 Eiland verkennen

Na de koffie gaan Bjarne, Ingo en Harriet nog een hike de berg op maken. Naar hetzelfde uitkijkpunt als waar we al geweest zijn. Karin gaat liever een wandeling rond het eiland maken. Dat lijkt mij ook leuker. Over twee dagen gaan we alweer verder dus de wandeling samen met Karin lijkt me een goed idee. Zo kunnen we ook wat meer tijd samen doorbrengen.  Na een heftige regenbui gaan Karin en ik wat later van de boot naar de wal. Prima timing. Het eiland is prachtig.

Overal fruitbomen met bananen, mango’s, pompelmoes en papaja’s. Aan de noord kant nemen we een lekker frisse duik in de atol met waanzinnige vergezichten op de bergen, de lagoon en de Motu’s. Terug in het dorp treffen we Ingo, Harriet en Bjarne bij de panini- en ijsverkoop. Een prachtige samenkomst. Supergezellig. Terug aan bood nemen we een frisse duik bij de boot. Bjarne doet zijn oude mannen middagslaapje. Ik kijk de Formule 1 race van Miami.

Maandag 4 Mei Boodschappen ontmoeting met David

Deze morgen gaan we boodschappen doen. Morgen gaan we alweer naar Maupiha’a. Voor ons de laatste atol van Frans-Polynesië. Daar is geen supermarkt of Magasin. We lopen eerst naar de bakker. Die heeft gelukkig nog wat stokbroden. De andere winkeltjes hebben wat gehakt in de vorm van hamburgers. Zo struinen we alle winkeltjes af op zoek naar boodschappen die we graag zouden hebben. We gaan even langs bij Marcello die morgen met ons mee zal varen naar Maupiha’a. We vragen of hij wat bananen en pompelmoes kan regelen. Terug op de haven ontmoeten we de Amerikaan David die hier al 35 jaar blijkt te wonen op de motu vlak bij onze ankerplaats. David is een 67- jarige Amerikaan uit Hawaï getrouwd met een Polynesische. Hij heeft ondertussen al drie kleinkinderen. Een hele toffe kerel die je zo 10 jaar jonger zou schatten. We worden uitgenodigd om vanmiddag langs te komen. Leuk. Terug aan boord ruimen we de weinige boodschapjes die we hebben kunnen vinden op. We checken de swivel in de top van de mast. Bjanre hijs ik ook even omhoog voor een blik van boven

Samen met Karin en Ingo gaan we om 1500 bij David langs. Hij vertelt 100 uit over zijn stuk land.

Zijn vrouw is op dit moment met de kids in Tahiti. Ze werkt bij het leger. David heeft voor het strand een visnet uitgezet. Ik snorkel meerdere malen met hem mee rond het net maar helaas vandaag geen goede maat vissen. Er staat wat te veel stroom. We genieten in ligstoelen van een biertje en horen zijn mooie verhalen. Het is een prachtige zonsondergang met green flash. Jammer dat we morgen al weggaan. Ik had graag nog een paar pogingen gedaan met vissen. Het net heeft hij geërfd van de grootvader van zijn vrouw. Het is al 46 jaar oude maar nog steeds in topconditie. 

Aan boord maak ik Mexicaanse tortilla’s. Niet te laat naar bed want morgen en overmorgen worden lange dagen, 20 uur varen naar Maupiha’a.

Dinsdag 5 Mei 2026.Vertrek naar Maupiha’a

Deze morgen gaan Karin en ik naar de wal om de bestelde stokbroden te halen. Ook kijken we of Marcello er is om nog even wat dingen te bespreken. Hij er echter niet. We kijken of we nog salade kunnen kopen. Vanmiddag als de boot er is, zegt de man van het winkeltje. Wel vinden we nog een paar zakken limoenen. We krijgen ze gratis want er zijn er al wat overrijp. Lekker voor in het water en de rumpunch. Terug aan boord krijg ik een berichtje van de dochter van Marcello dat hij vandaag toch niet meegaat. Hij heeft nog een aantal belangrijke afspraken. Jammer maarja we gaan toch varen vanmiddag. De wind voorspellingen zijn erg gunstig. Om 12 uur gaan Ingo en Karin kijken of er salade is. Dat lukt. Mooi, hebben we de komende week nog verse sla. Om 1400 ga ik nog even naar de wal om de dinghy brandstoftank vol te gooien. Tot de Cookeilanden zullen we geen brandstof meer kunnen krijgen. Bij een oude dame krijg ik nog vijf pompelmoezen. Lekkere verse vruchtensap.

Aan boord om 1500 maken we de boot klaar om te vertrekken. De buitenboordmotor en de dinghy aan dek, schoten uitleggen en instrumenten bijzetten. Om 1600 gaan we ankerop.

Zodra we in het kanaal naar de pass zitten hijsen we de zeilen. Aan weerszijden van de pass slaan grote rollers op het rif. In de pass zelf is het verbazingwekkend rustig. Een beetje stroom mee maar dat levert geen probleem op. Ruime wind beginnen we aan onze tocht van 105 mijl naar Maupiha’a. Het is een mooie tocht. We zouden wat meer wind kunnen hebben maar rustig is ook beter voor Bjarne ’s eerste nachtelijke overtocht. Easy One met Ingo en Karin lopen wat uit op ons onder deze lichte wind omstandigheden. Hij is de helft lichter. We eten Nasi Goreng die ik eerder gemaakt had. Met satésaus natuurlijk. Om 1900 probeert Bjarne te gaan slapen zodat hij om middernacht op wacht het kan komen. Lastig voor iemand die het niet gewend is. Voor is het hem te warm. In de salon gaat hij op het kleine bankje aan stuurboord liggen. Niet de meest comfortabele keuze. Dan weer in de kuip. Beetje eigenwijs is hij wel. Ik geloof niet dat hij veel geslapen heeft.

Woensdag 6 Mei, 2026 aankomst Maupiha’a

Om middernacht geef ik de wacht over met wat instructies. Het is rustig, 12 kn wind en we lopen halve wind 5 tot 6 knopen. Prima. Laat maar gaan op de wind automaat. Morgenvroeg kijk ik wel wat we moeten sturen. Ik slaap zowaar 3,5 uur. Om 0400 neem ik de wacht weer over. Alles goed gegaan. En geen regen of squalls. Mooi. Bjarne gaat slapen en ik laat de boot nog even halve wind doorlopen. Voor de wind probeer ik ook met het grootzeil en de genua uitgeboomd maar op deze deining liggen we erg te rollen en slaat het grootzeil steeds terug. Ingo en Karin zie ik overstag gaan. Zij kruisen een mijl voor ons langs. Voor hen is het comfortabeler om af te kruisen. Voor ons het moment om de ballooner te hijsen. De boot ligt zo stabieler voor de wind en we kunnen een directe koers naar de top van de atol sturen. Ideale wind voor de ballooner. Ik laat Bjarne maar slapen en zet de ballooner in mijn eentje. De boot ligt een stuk stabieler en we lopen 6 to 6.8 kn. Perfect.

 Als de zon op is neem ik een bak koffie. Daarna lekker douchen en scheren op t achterdek. Ideaal weer. Nog 20 mijl. Om 1030 varen we de nauwe pass binnen. Spannend.

De pass is maar 30 m breed. Aan weerszijde zie je de koraal muur omhoogkomen tot een halve meter onder het wateroppervlak. We hebben 4 knopen stroom tegen maar verder gaat het gecontroleerd. Om 1130 liggen we ten anker aan de noordkant van de atol. Vlak bij het huis van Marcello, zijn vrouw, dochter en kleinzoon. Een prachtige atol. De rest van de dag doe we rustig aan en proberen wat te slapen. Om 1600 houden we sundowner bij Ingo en Karin aan boord. Uiteindelijk maakt Karin een heerlijke geitenkaas met tomaat uit de oven met vers stokbrood.

Een prachtige afsluiting van de dag. Nu even bijslapen.

Donderdag 7 Mei, 2026 Snorkelen in de pass en eten bij de Maupiha’a familie, Coconut crab!

Er zijn met ons nog twee andere cruiserboten aangekomen. De catamarans Corosy en Umea.  Samen met Carole, een Canadese gaan we even langs bij de Maupiha’a familie. De dochter van Marcello kan ons vertellen waar we het beste kunnen snorkelen en wanneer we het beste in de pass kunnen duiken. Het wordt morgenmiddag rond 1300 duiken. Vanmiddag we op een andere plek en in de pass snorkelen om te verkennen. De rest van de ochtend verdiep ik me in de inklaringspapieren voor Cook islands die we klaar moeten gaan maken. Bjarne maak een lekkere lunch met stokbrood. Om 1400 gaan we met drie dinghy’s snorkelen op een plek voorbij de pass. Het is mooi, veel gezond koraal maar erg ondiep. Al snel besluiten we naar de pass te gaan. De stroom is hier eigenlijk altijd uitgaande. Alleen de sterkte verandert. Met de dinghy aan de lijn laten we ons door de stroom mee naar buiten nemen. Geweldig! We glijden langs de muur waar al snel de eerste grijze haaien zien. Halverwege de pass is er zelfs een Eddie waardoor de stroom even weg valt en we onder ons rustig naar de passeren van de grote vissen en haaien kunnen kijken. Buiten de pass zien we giga veel haaien, een witte Manta, Napoleon vis, scholen met Jack fish en een groep giga grote barracuda’s. Ik geloof m’n ogen bijna niet. Ze zijn wel 1.5 m lang. En het is een school van wel 15 stuks. De grijze haaien zijn erg nieuwsgierig en komen heel dichtbij waarna ze met dezelfde snelheid weer van koers veranderen. Dit is een van mijn mooiste snorkel tochten in Frans-Polynesië. Waanzinnig. Morgen gaan we hier duiken. Spannend. Terug aan boord maken we ons klaar om naar het eten bij de Maupiha’a familie te gaan. Alle vier de cruiser boten zijn uitgenodigd. Iedereen maakt wat. Ik maak een grote salade. Ook neem ik een pak meel, kookolie en een aantal blikken groene bonen en spinazie mee. Er komt hier slechts één keer per half jaar een schip en de familie is blij met alles wat de cruisers voor ze meenemen.

De familie heeft kokosnoot krabben klaargemaakt. Drie grote krabben is genoeg voor de groep van 10 mensen. Heerlijk. Verder zijn er verschillende salades, humus, breadfruit, rijst en lentels. En natuurlijk verse koele kokosnoot melk. Direct uit de noot. Een top eten. Als toetje zijn er lemon cake, muffins en chocoladecake. Na het eten gaan we met moeders kokosnoot krabben vangen. Giga groot.

Ze lopen gewoon in het palmenbos achter hun huis. We vangen er vier. Genoeg voor een volgend diner met cruiser gasten. Om 2000 bedanken we de familie en gaat ieder weer naar zijn boot. Een fantastische dag. Morgen duiken 

Vrijdag 8 Mei, 2026 Duiken in de pass, Nasi Goreng a/b Abayomi

Deze morgen bekijken we het weer. Er is een prachtig window om zondag naar Aitutaki, Cookeilanden te gaan. Tot de volgende woensdag. Daarna valt de wind weg en of draait zelfs naar het westen. Dan kan wel ruim een week duren. Zoveel tijd heeft Bjarne daarna niet meer om Cook Islands te bekijken. Beter dus vertrekken. Alhoewel we hier in Maupiha’a heel graag langer zouden willen blijven. Ik ga aan de slag met de inklaringspapieren voor Cook islands. Ze zijn streng dus alle papieren zo goed mogelijk voorbereiden. We sturen onze pre Arrival Notice via de e-mail naar de douane en Bio Security. Al snel gedurende de dag krijgen we bevestiging en wat meer info. Bjarne maakt ondertussen een deel van het onderwaterschip schoon. Heel fijn. De samenwerking gaat steeds beter en soepeler. Jammer dat hij einde van de maand alweer weggaat. Om 12 uur nemen we een lunch en maken daarna onze duikuitrusting klaar. We gaan stroomduiken in de pass. Om 1300 varen we met 4 dinghy’s naar de pass. Samen met Caroline, Hugh en Bjarne duiken we de pass. De rest duikt of snorkelt aan de buitenkant. Een paar honderd meter voor de pass zakken we af en worden al snel meegesleurd door de stroom, zo’n 3 knopen. We schieten door de pass langs de muur op 15 m diepte. Als we bijna buiten zijn valt de stroom weg en kunnen we zelfs in een overhang op 15 tot 20 m blijven zitten. Het uitzicht is geweldig. Grijze haaien, een schildpad, heel veel red snappers, groupers, Jacks, in giga grote scholen. Barracuda’s die in een groep op zo’n 10 m boven ons hangen. De haaien komen nieuwsgierig kijken. Een waanzinnige mooie duik. Een van de mooiste van Frans-Polynesië. Het water is kraakhelder buiten de pass en je kijkt 25 to 40 m ver. Into the blue! De drop is oneindig. Als we verder duiken gaan we links om de hoek en stijgen langzaam omhoog langs de sloop van koraal. We komen een ankerketting, een krukas en zuigerstangen tegen in het ondiepere deel van het rif. Terug aan het oppervlak gaan Karin en Ingo duiken. Wij houden hun dinghy op sleeptouw. Ik laat de drone op en bekijk de pass van boven. Fantastisch. Na 15 minuten zien we echter Karin terug aan het oppervlak. Ze is Ingo kwijtgeraakt. 

Die komt even later iets verderop boven. We pikken ze op en nemen ze terug aan boord. Met z’n allen varen we tegen de stroom de pass binnen, terug de atol in. Geweldig. Wat een prachtige ervaring.

Aan boord wassen we de uitrusting en vullen de tanks. Om 1600 begin ik met het eten. Nasi Goreng. Karin en Ingo komen mee eten. We hebben een geweldige avond samen.

Zaterdag 9 Mei, 2026 2de duik, Eten bij de Polynesische familie

Deze morgen ga ik bij Caroline langs om te kijken welke formulieren en info zij heeft over Cook islands. Meer of meer hetzelfde. Wel een mooie pdf met uitgebreide info over Cooks. We varen even langs de Polynesische familie om te vragen of we nog een laatste krab avond kunnen organiseren. Ze zijn blij dat we willen komen. We nemen allemaal iets te eten mee en geven ze onze laatste Polynesische franken.

Om 1430 gaan we nog een keer duiken in de pass. Een topervaring. We schieten weer langs de wand in de pass en blijven hangen op de hoek buiten.

https://video.wixstatic.com/video/b3262a_a1babf91ab3a46eaa67d0bd0d8fc3fb7/480p/mp4/file.mp4

Omdat we iets later zijn op de dag zijn, is er nu nog meer actie. Meer haaien, schildpadden en giga veel vis. Karin en Ingo duiken buiten de pass met Hugh, ook een ervaren duiker. Karin heeft de tijd van haar leven. Terug aan boord moeten we haasten want het is al 1700. Snel zet ik de generator en watermaker bij. Nog even alles volmaken. Bjarne hangt alle duikspullen uit. Om 1730 nemen we onze drankjes mee en varen naar de wal. We zijn in totaal met z’n 8 ten. Zo gezellig. Het eten is heerlijk. Om 1900 vaar ik even terug om de watermaker af te zetten. De tank is vol. Om 2000 nemen we afscheid van de familie. Zulke lieve en gastvrije mensen. Een heerlijke ervaring rijker.

Zondag 10 Mei, 2026 Vaarwel Frans Polynesië

De dag begint onrustig om 0530. De wind is gedraaid en we liggen hier niet meer zo comfortabel. Er staan meer golven. We hebben nog een hoop te doen voor we weg kunnen. Het weerbericht geeft een prachtige 5 bft onder een 110 hoek van bakboord. Ideaal zeilweer. Ik stuur de laatste documenten naar de autoriteiten van Cook. We bergen alle duikspullen op. Bjarne maakt Spaanse tortilla’s zodat we de aardappelen, uien en eieren kunnen opmaken. We mogen niets aan fruit of groente importeren in Aitutaki. Ik breng een rode kool en wat stukken bevroren varken naar de familie. Daarna hijsen we de buitenboordmotor en de dinghy aan dek. Om 11 uur zijn we klaar om te vertrekken. Ook Ingo en Karin komen mee. Gezellig. We halen het anker op en blazen de scheepshoorn terwijl we wegvaren. Bye bye Maupiha’a, Bye bye Frans-Polynesië. Het was een bijzonder jaar. Met een snelheid van 9.5 knopen schieten we de pass door. We hebben 4 knopen stroom mee.

https://video.wixstatic.com/video/b3262a_e4aace9f8ca64b48b161cb3a486bdf1d/480p/mp4/file.mp4

Buiten hijsen we de zeilen en al snel lopen we halve wind 8 knopen. Campagne sailing! Met deze snelheid zouden we er al dinsdag morgen zijn. Beetje optimistisch. Nog 360 mijl, De Polynesiche bezoekers valg heeft zijn beste tijd gehad. De tweede in meer dan een jaar in Frans Polynesie.

We schieten Frans-Polynesië uit met 7 to 8 kn. Uitschieters naar 9. Halve wind. Een top begin. We eten in de avond macaroni. De zeeën beginnen aardig op te bouwen met 2.5 tot 3 deining. Bjarne heeft ineens geen honger meer. Toch een beetje katterig. Ik neem de avond wacht en Bjarne gaat voorslapen. Aan bakboord kant op een mijl of 3 is het één grote lichtshow. Veel bliksem maar gelukkig blijft het op afstand. De snelheid neemt iets af omdat de wind in zakt tot 12 kn. Om 2345 wek ik Bjarne en geef de wacht over. Ik probeer eerst op de bank in de cockpit te slapen maar het wordt alleen maar snoezen. Om 0100 ga ik het in de achterhut proberen. De wind is vrij constant. Op naar Cook Islands, Aitutaki.

Nieuwe avonturen in een nieuw land. Daarover meer in de volgende blogs.

Later xoxo